வேரென நீயிருந்தாய்...(4)

மேற்கு வானின் செக்கச்சிவப்பு மங்கிக்கொண்டிருக்க, கடலின் மேற்பரப்பு மினுங்கிக்கொண்டிருந்தது. இதமான காற்றிற்கு காதோரம் சிலிர்த்தது. மேகங்களற்ற வானில் வெள்ளிகள் பூக்கத் தொடங்கியிருந்தன. கப்பலின் மேற்தட்டில் இருந்தவர்களில் வயதானவர்கள் உட்தட்டுகளுக்குள் தஞ்சம் புகத்தொடங்கியிருந்தனர். கப்பலின் இருபுறமும் தொலைவினில் இரண்டு 'டோரா'க்கள் தங்களுக்கான பணிகளில் ஈடுபட்டிருந்தன.

அணியத்தை ஆக்கிரமித்திருந்தவர்கள் விலக நாங்கள் அணியத்தை அண்மித்தோம். பாரிய நங்கூரம் பக்கத்தில் படுத்திவைக்கப்பட்டிருந்தது. அணியத்திலிருந்து கீழே கடலினைப்பார்க்க அடிவயிற்றினுள் ஏதோ புரள்வது போல் இருந்தது. நீர்ப்பரப்பைக்கிழிக்கும் முனைப்புள்ளியில் பட்டு கடல் இரண்டாகப் பிரிவதுபோல் தோன்றியது. கடலில் எழும் அலைகளால் கப்பலின் ஆட்டம் அணியத்தில் அதிகமாய் இருந்தது.

“ஐசே! எனக்குத் தலையைச் சுத்துறது போல வருகுது. வாங்க உள்ளுக்க போவம்.”

கூட வந்திருந்த நண்பர்களில் ஒருவன் கூறினான்.

“கொஞ்சம் செல்லப் போவம் ஐசே! இப்ப உள்ளுக்குள் ஒரே சனமாயிருக்கும். கத்திக் கொண்டிருக்குங்கள். எல்லாரும் நித்திரையாப் போனாப்பிறகு நாங்க போய் நித்திரையைக் கொள்ளுவம்.”

-இது மற்ற நண்பன்.

எனக்கோ இன்றைய இரவு முழுதையும் வானத்தைப் பார்த்தவாறே இருக்க வேண்டும் போல் இருந்தது.

“நாங்கள் இண்டைக்கு இரவுமட்டும்தான் இப்பிடிக் கடலில இருக்கேலும். இதுக்குப் பிறகு எப்ப எங்களுக்குச் சான்ஸ் (chance) கிடைக்குமோ தெரியாது. அதால இண்டைக்கு இரவு இதிலையே படுப்பம் ஐசே!” 

-என்றேன்.

இரண்டாவது நண்பன் சம்மதிக்க முதல் நண்பன் உட்தளத்துக்குள் சென்றான். பின் நாங்களும் உள்ளே சென்று ஆளுக்கொரு பாயினை எடுத்துக் கொண்டு மேலே வந்தோம். பாய் வெறும் ஊத்தையாகக் கிடந்தது. அமெரிக்கன்மா (கோதுமை மா) வேறு அதில் அப்பிக் கிடந்தது.

“இந்தமுறை கப்பலில மா தான் வந்திருக்குப்போல.” 

என்றான் நண்பன்.

சரக்குக் கப்பலான 'லங்கா முதித' யாழிலிருந்து திருகோணமலைக்குத் திரும்புகையில் ஒருநாள் அவகாசத்தில் பயணிகள் கப்பலாக மாறியிருந்தது. பாயினை அருகில் வைத்து விட்டு அண்ணாந்து வானத்தினைப் பார்த்தேன். வடக்கு வானில் துருவ நட்சத்திரம் துலங்கிக் கொண்டிருந்தது. 'பெருங்கரடி' யின் ஏழு நட்சத்திரங்களும் மிகத் தெளிவாக தெரிந்தன. உச்சி வானத்தில் சிங்கத்தின் தலைக்கான வினாக்குறி வடிவமைக்கும் நட்சத்திரங்களுடன் அதன் வால்ப்பகுதிவரை நீண்ட, முக்கோண வடிவமைக்கும் நட்சத்திரங்களும், கிழக்குத் திசையிற்குக் கோடிழுக்கும் மூன்று நட்சத்திரங்களென திசையறிவதற்கு திசைகாட்டி, இரவினி்ல் அவசியமற்றது என்பதைத் தெளிவாக உணர்த்தின.

நண்பனிடம் நட்சத்திரங்களைக் காட்டி, “நாங்க ஏழாம் வகுப்பில படிச்சது உங்களுக்கு ஞாபகம் இருக்கா” என்று கேட்டது அவனுக்கு விசரைக் கிளப்பியிருக்குமென நினைக்கிறேன். எதுவும் பேசாமல் பாயை விரித்துப் படுத்துக் கொண்டான். நானும் பாயினை விரித்துப் படுத்துக் கொண்டேன். நித்திரை வர, முதல்தடவையாக அடம் பிடித்தது. தெற்கு நோக்கிப் பயணித்துக்கொண்டிருந்த கப்பலின் அணியத்தின் கைப்பிடிகளுக்கிடையால் தென்சிலுவை காட்சியளித்தது. ஆனி மாதத்தின் (June) நேரம் நடுநிசியை அண்டுவதை மேலே வரத்தொடங்கியிருந்த ஆங்கில 'J' வடிவிலமைந்த விருச்சிக இராசியினைக் குறிக்கும் நட்சத்திரங்களும், அதன் அருகே காணப்பட்ட தனுசு இராசிக்கான நட்சத்திரங்களும் உணர்த்தின.

காற்று சற்றே கடுமையாக வீசத் தொடங்கியிருந்தது. காற்று அள்ளிவந்த கடலலைகளிளின் துமிதங்கள் சில எங்கள் மீதும் விழத்தொடங்கியிருந்தன. அருகே திரும்பி நண்பனைப் பார்த்தேன். நன்றாக பாயினைச்சுருட்டிக் குறங்கிக்கிடந்தான். குளிர் அதிகமாகவே கைகள் அனிச்சையாகப்பாயினைப் போர்வையாக்கின. உறக்கம் வர மறுக்கவே விழிகள் மீண்டும் வானத்தை வெறித்தன. அது முன்னிரவுக் காலமாதலால் அப்போதுதான் கீழ்வானில் நிலவு காலிக்கத்தொடங்கியிருந்தது. நட்சத்திரங்கள் எல்லாம் என்னையே பார்த்துக்கண்சிமிட்டுவதாய் மனதுக்குப்பட்டது. 

எத்தனை ஆண்டுகள் ஓடிவிட்டன இப்படி வானத்தைப் பார்த்து சிநேகத்துடன் சிரித்து? நெஞ்சு சிலிர்த்தது. அக்காவும் இப்போது வானத்தைப் பார்ப்பாளா? இதோ, என்னைப் பார்த்துக் கண்சிமிட்டும் இந்த ஒற்றை நட்சத்திரத்தை அக்காவும் பார்ப்பாளா?

நட்சத்திரங்களுடனான அறிமுகத்தை எனக்கு ஏற்படுத்தித்தந்தவளே அவளல்லவா. நட்சத்திரங்களுக்கும் கிரகங்களுக்குமான வேறுபாட்டை, செந்நிறமான செவ்வாய்க்கிரகத்தை, துல்லியமான வியாழனை, புதன், சனி, சுக்கிரன் என்பவற்றுக்கிடையிலான வேறுபாடுகளையெல்லாம் கற்றுத்தந்தவள் அவள்.

அக்கா! எங்கேயிருக்கிறாய் நீ? எப்படியிருக்கிறாய்? எப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையினையும் சமாளித்து கலகலப்பாக்கும் நீயில்லாமல், இப்போது நானுமில்லாமல் அம்மா மட்டும் நம் நினைவுகளுடன் எப்படித்தான் தனித்திருக்கப்போகிறாவோ? உன் ஆசையை நிறைவேற்றும் பயணத்தில் நான் பயணிக்கத்தொடங்கியிருப்பதை நீ அறிவாயா? உனது பயணம் நீண்டநெடிய பயணம் என்பதை நானறிவேன். உன்னைத்தொடர்பு கொள்ளமுடியா இடத்தில் நீ. 

ஏ நிலவே! காதலர்க்குத்தூது செல்லும் நீ எனக்காக என் சகோதரியிடம் சேதி சொல்லாயோ. “நிலவு வந்து பொழியும் நேரம் நீ வரவில்லை” என்றவாறல்லவா அவள் சென்றுவிட்டாள். எந்தக்காப்பரணுக்குள் அவள் விழி இமைக்காதிருக்கிறாளோ? அந்த மெல்லியலாளை, வீட்டிலுருக்கையில் வெளியே தனித்துச்செல்லவே அஞ்சியவள், இன்று காலமிட்ட கட்டளையில். அப்பாவைக் காணாமல் ஆக்கியவர்களை எம்மண்ணிலிருந்து காணாமலாக்கும் பணியில்.

ஓ! இன்றைக்கு ஆனி எட்டாந் தேதி. இதே தேதியில் ஏழுவருடங்களுக்கு முன்னர், 1990இல் ஊரில் எத்தனை சந்தோசமாகப்பொழுது கழிந்து கொண்டிருந்தது. கோட்டைப்பிரச்சனையை அடுத்து பாடசாலைகள் யாவற்றிற்கும் விடுமுறை விடப்பட்டிருந்ததால் எல்லோருமே வீட்டில் கூடிக் குதூகலித்துக் கொண்டிருந்தோம். யார் கண் வைத்தார்களோ? 1990 ஆவணி (August) 22உடன் எமது சந்தோசங்கள் அனைத்தும் குழிதோண்டிப் புதைக்கப்பட்டன. கோட்டையில் முற்றுகைக்குள்ளாக்கப்பட்டிருந்த படையினரை மீட்கவென அன்றைய தினத்தில் ஊர்காவற்றுறையில் சிங்களப்படையினர் தரையிறக்கப்பட்டிருந்தனர். அன்றைய காலையே பொம்மர் வந்து வங்களாவடிச்சந்தியில் குண்டுகளை வீசிவிட்டுச் சென்றிருந்தது. பின் உலங்குவானூர்திகள் சகட்டுமேனிக்கு 50 கலிபர்களாலும் ரொக்கட் குண்டுகளாலும் மக்கள் எல்லோரையும் பதுங்குகுழிகளுக்குள் முடங்கச் செய்திருந்தன. தொடர்ந்துவந்த நாளும் அவ்வாறே கழிய மறுநாள், அந்தநாள் 24 ஆவணி (August) 1990, எம்மூர் மக்களின் வாழ்வில் மறக்கமுடியாநாள். முச்சக்தி (திரிவிடபலய) நடவடிக்கை மூலம் சிறிலங்கா இராணுவம் எம்மூர்களைச்சிதைத்து அழித்தநாள். ஆமி வருகுது. ஓடுங்கோ என்று அயலவர்கள் சொல்ல என்னுடன் அக்காவையும் அம்மாவையும் “வங்களாவடியடிக்கு அங்கால புங்குடுதீவுப்பக்கமா போங்கோ. நான் முக்கியமான சாமான்களை எடுத்துக்கொண்டுவாறன்” என்று சொன்ன அப்பாவை, அதற்குப்பிறகு நாங்கள் யாருமே காணவில்லை. ஆமி மண்டைதீவுக்குச்சென்றபின்னர் அராலி வெளியிலும், அருகுக்காணிகளிலும் வைக்கோலால் மூடப்பட்டுக்கிடந்த இறந்த சடலங்களுக்குள்ளும் காயம்பட்டவர்களுக்குள்ளும் அப்பாவைக் காணக்கிடைக்கவில்லை. “மண்டைதீவில் வைத்து உங்கட அவரக் ஹெலியில ஏத்தினதைக் கண்டனான்.” என்று தெரிந்தவர் ஒருவர் சில நாட்களின் பின் அம்மாவிடம் கூறினார். அதன்பின்னர் எந்தத்தகவலும் யார்மூலமும் அறியக்கிடைக்கவில்லை. அப்பாவின் பொறியியல் கனவை என்னை நிறைவேற்றுமாறு சொல்லிவிட்டு அக்கா வீட்டைவிட்டுப் புறப்பட்டுவிட்டாள்.

இருண்டவானம் விடியத் தொடங்கியிருந்தது. வந்திருந்தவர்கள் எல்லோரும் காலைக்கடன்களை முடிப்பதற்கு முண்டியடிக்கத்தொடங்கின்ர். எல்லாப் பாதுகாப்புச் சோதனைகளும் முடிந்து திருமலைத் தரையிற் கால் பதிக்க நேரம் மதியத்தை எட்டியிருந்தது. திருமலை நகரத்தனை அடைந்து மதிய உணவை முடிக்கையில் நேரம் 3.00 மணியைக்கடந்திருந்தது. மூவருக்கும் எங்கு செல்வதென்று தெரியவில்லை.

நண்பன் றோசனின் வீட்டிற்கு அருகிலிருந்த பொதுத்தொலைபேசியினூடாக அழைப்பினை ஏற்படுத்தினேன். அவனின் தாயார் மூவரையும் வீட்டிற்கு வருமாறு கூறினார் முகவரியைப் பெற்றுக் கொண்டு, தயக்கத்துடனும் பயத்துடனும் ஓட்டோ ஒன்றினை வாடகைக்கு அமர்த்திக் கொண்டே Orrs Hill இற்கு போகுமாறு கூறினோம். சிறிது நேர பயணத்தின் பின், 

“இதில நீங்க எங்க போகவேணும்?” 

என்றார் ஓட்டோக்காரர். 

அருகிலிருந்த கடையின் பெயர்ப்பலகையில் உவர்மலை என்று இருக்கவே 

“நாங்க Orrs Hill இற்குப் போகவேணும்.” 

என்றேன். 

“இதுதான் Orrs Hill” 

என்றவர் நாங்கள் விழிப்பதைப் பார்த்து, 

“உவர்மலையைத் தான் Orrs Hill எண்டும் சொல்லுறது” 

என்றார். 

நாலாம் ஒழுங்கையில் 41ஆம் இலக்க வீட்டினில் ராயேஸ்வரி அம்மாவைக் கண்டவுடன்தான் நெஞ்சிற்குள் நிம்மதி வந்தது.

உபசரிப்பின் பின் மறுநாள் காலை ஆனி 10, 1997 அன்று, எங்கே புறப்படுவதென்ற தயக்கத்துடன் வவுனியாவில் உள்ள பெரியம்மாவின் மகனுக்கு அழைப்பினை ஏற்படுத்தினேன். அவரோ மிகுந்த பதட்டத்துடன்,

“இயக்கம் வவனியாவுக்குள்ள அடிச்சுக்கொண்டு வந்து கொண்டிருக்கிறாங்கள். தாண்டிக்குளம் எல்லாம் பிடிச்சிற்றாங்களாம். இஞ்ச சனமெல்லாம் ஓட ஆயத்தப் படுத்துதுகள்.” 

என்றார். 

அது வெற்றி நிச்சயம் (ஜெயசிக்குறு) நடவடிக்கைக்கு எதிராக செய் அல்லது செத்துமடி-1 நடவடிக்கையென மறுநாள் கொழும்பில் பத்திரிகை வாசிக்கையில் தெரியவந்தது.

பாகம்(1) பாகம்(2) பாகம்(3)

தொடர் வினா

நிலைத்தலுக்கும்
கொண்ட நிலையைக்
கலைத்தலுக்குமிடையில்
வாழக்கை வழுவுகிறது.

ஒற்றை வாக்கியம்கூட, ஒருவர்
நிலையைக் கலைத்துப்போடலாம்.
தாசிகூறிய மந்திர வார்த்தை
நகுலனை ராமதாசராக்கிற்றே!

நிலைத்தல் எப்போதுமே
நிலையற்றதாயிருப்பினும்
அந்த நிலைமாறலில்கூடவொரு
நிலைத்தன்மை இருக்கலாம்.

கலைத்தல்கூட, கைகூடிவரலாம்
அப்போதேயெம் மாயச் சுயம்
தொலைத்துத் தெளிவுகாணும்
வல்லமை கொளல் வேண்டும்.

நிலைப்பேனா? இல்லையின்னும்
அலைவேனா? கொண்ட சுயம்
கலைப்பேனா? மீண்டு, நான்
பிழைப்பேனா? தொடரும் வினா.

நன்றி நவிலலும், பிரியாவிடையும்

யார் சொன்னது காலம்
தொடர்ச்சியானதென்று?
ஒவ்வொரு கணப்பொழுதுகளும்
ஒன்றுடனொன்று சம்பந்தமேயில்லாமல்...

ஒவ்வொரு கணப் பொழுதினையும்
தனித்தனியாகவே வெட்டியகற்றியவாறே...
வேதாளம் வீழ்த்தும் விக்கிரமாதித்தனாய்
என்பொழுதுகள் கழிந்துகொண்டிருக்கின்றன.

என்றைக்கேனும் எனக்கானவொருநாளில்
நானுமந்த “முறைதெரியாக் கதை”யிற்கான
பதிலினை அளிக்கவேண்டியதாயிருக்கலாம்.
அன்றைக்கெந்தன் சுயமழிந்து போயிருக்கும்.

நாள்தோறும் மாறிவரும் சுயம்
நாளைகூட மறைந்து போகலாம்
அதுகூடிவரும் நன்நாளினில்
நான்கூட மறைந்து போகலாம்.

அதற்குள் என் சுயம்கரைத்தல் வேண்டும்.
நானேயகிலமாகி, அந்தவகிலமும் நானாகி
நானும் நானாகி, எல்லாமும் நானாகி
நான்கரைந்து எங்குமாதல் வேண்டும்.

அப்போது நீங்கள் நானாகியிருக்கலாம்.
நான் உங்களிலும் நிறைந்திருக்கலாம்.
யாரறிவர்? அப்போது நான் மறந்திருக்கலாம்
இல்லை நீங்களேயென்னை துறந்திருக்கலாம்.

ஆதலினாலென் அன்புக்குரியோரே!
இதுவரைகாலும் நினைவுப் பாளம்பாளமாய்
கணங்களை வெட்டிக் கட்டிவைத்திருக்கும்
காலக் குவியலுக்குளிருந்து கூறுகிறேன்.

நன்றி! நன்றி!! நன்றி!!!
என்னுற்ற உறவுகளே! நயமான நட்புகளே!
எதிரியாயென்னை எண்ணிக்கொண்டோரே!
பட்டும்படாமலும் பழகிக்கொண்டோரே!

உங்களிடமெந்த வேறுபாடுகளோ - அன்றி,
கருத்துமுரண்பாடுகளோ இப்போதெனக்கில்லை.
ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள் என்பிரியாவிடையினை
ஏனெனில் நாளைநான் கரை(லை/ல)ந்துபோயிருக்கலாம்

கட்டுடைத்தல்

அடை வைக்கப்பட்டிருந்தவென்
நினைவுப் பட்சியின்று தன்
கோதுடைத்து புறப்பட்டது.

கோழிக்குஞ்சின் கதகதப்புடன்,
படபடத்தவதன் சிறகுகளுடன்
உள்ளங்கைக்குள் உள்வாங்கினேன்.

இறகுகளை வருடிக்கொடுக்க,
பீமனுக்கான அநுமனின்
விஸ்வரூபமாயது வெளிப்பட்டது.

முடியாது. இனி முடியாது.
இதுவென்றுமினி மடியாது
என்றவாறேயது புறப்பட்டது.

அடைகாத்தல் முடிந்து, இனி
அடைத்துவைத்தல் முடியாது
ஆதலினால் விட்டுவிட்டேன்.

நினைவுப் பறவையினித்தன்
கட்டுடைத்து சிறகுவளர்க்கும்
இமயத்தின் சிகரம் செல்லும்.

சூரியவொளிதாண்டி சூனியவெளிதாண்டி
விரிவடையும் பிரபஞ்சங்கடந்துமது
சிறகினை விரிக்கும்.

நான்வளர்த்த குஞ்சினைத்
தனித்தனுப்ப தடுமாறும்
தாய்மை மனமெனக்கு.

ஆதலினால், அப்பட்சியின்
உறவுகளை உங்கள்
நெஞ்சங்களில் அடைத்திருப்போரே

திறந்திடுங்கள் உங்கள்
உள்ளக் கூண்டுகளை. என்
எண்ணப்பறவை புறப்படட்டும்.



தன் இருத்தலின் எந்தவொரு
அடையாளத்தையும் அதற்கு
விட்டுவைக்கும் விருப்பவி்ல்லை.

இறகுகள் ஒவ்வொன்றாய்
உதிரட்டும். அதன் உதிரத்தின்
கடைசிச் சொட்டும் தீரட்டும்.

ஈற்றணுவும் இற்றுப்போகும்வரை
அது பறக்கட்டும். பறந்து அந்த
பிரபஞ்சம் அளக்கட்டும்.

ஆங் சான் சூகீ அம்மையாரும் அமைதிக்கான மகாத்மா காந்தி விருதும்.

நேற்றைய வானொலிச் செய்தியின் போது, மியன்மார் நாட்டின் எதிர்க்கட்சித் (National League for Democracy) தலைவியான திருமதி ஆங் சான் சூகீ (Aung San Suu Kyi) அம்மையாருக்கு அமைதிக்கான மகாத்மா காந்தி விருதினை வழங்கிக் கௌரவித்திருக்கும் செய்தியினை கேட்கையில் நெஞ்சுக்குள் ஒருவித பரவசம் வந்தாலும் செய்திமுடிவின் போதே அதைக்கேட்டதால் அதை வழங்கியது யார் அல்லது எது என்பதை அறியமுடியவில்லை. இதுவும் யாரும் ஒரு பதிவரின் வேலையோ என்ற ஐயமும் எழாமலில்லை :-).

இவை எல்லாவற்யும் மீறி, மகாத்மா காந்தியின் பெயரில் வருவதால் ஒருவேளை இது இந்திய அரசின் விருதாக இருக்குமோ என்று எழுந்த சந்தேகம். “உனக்கு எதிலதான் பகிடிவிடுகிறது என்கின்ற விவஸ்தையே இல்லையா?” என்று உள்ளிருந்து கேட்ட குரல் ஒன்றினால் அடுத்தகணமே அடங்கிப்போயிற்று. பின்னர்தான் அது தென்னாபிரிக்காவினைத் தலைமையிடமாகக் கொண்டுள்ள மகாத்மா காந்தி அறக்கட்டளை நிறுவனத்தினால் அவ்விருது ஆடிமாத்ம் 20ம் திகதியன்று (அன்று தான் அவர் வீட்டுக்காவலில் வைக்கப்பட்டு 20 ஆண்டுகள் நிறைவடைகின்றன.) அவரின் சார்பில் மியன்மாரின் முன்னாள் பிரதமர் தியென் வின் அவர்களிடம் வழங்கப்பட்டதாகவும் தெரியவந்தது. கடந்த வருடம் அவ்விருது தென்னாபிரிக்காவின் முன்னாள் தலைவரான திரு நெல்சன் மண்டேலா அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டிருந்தது. இவ்விருவருமே இவ்விருதிற்கு முன்னரேயே சமாதானத்திற்கான நோபல் பரிசினைப் பெற்றிருந்தார்கள் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

விருதுகள் பற்றிக் கதைப்பதென்றால் (பேசுவதென்றால்) கதைத்துக்கொண்டே போகலாம். சிலருக்கு ஏதாவது விருது வழங்கப் பட்டே ஆகவேண்டும் என்பதற்காகவே சில விருதுகள் உருவாக்கப்படுகின்றன. சில விருதுகள் எதற்காக வழங்கப்படுகின்றன என்கின்ற தெளிவே இல்லாமலும் சிலருக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கின்றன. இப்படியே எழுதிக்கொண்டு போனால், கடிதங்கள் எழுதிஎழுதியே களைத்துப்போகாமல் இருந்ததற்காக சகிப்புத்தன்மைக்கு யுனெஸ்கோவிடம் விருது பெற்றவர்களைப் போல சிலவேளைகளில் எனக்கும் ஏதேனும் விருதுகள் கிடைக்கக்கூடும் என்கின்ற நப்பாசையும் இருக்கத்தான் செய்கிறது. என்ன? கடிதம் எழுதுவதென்றால் முத்திரைக்குச் செலவு செய்யவேணும். அத்துடன் ஒரு கடிதத் தலைப்பும் (letter pad) வேணும். பதிவு எழுதுவதில் உள்ள சௌகரியம் இவை எவையுமே தேவையில்லை. யுனெஸ்கோ காரர்கள் பதிவுகளையும், பதிவர்களையும் கொஞ்சம் கவனிப்பார்களாக!

1945 ஆனி 19 இல் பிறந்த ஆங்சான் சூயி அவர்களுக்கு இரண்டு வயது இருக்கையில் 1947 ஆடி 19 இல் அவரது தந்தை ஜெனரல் ஆங் சான் (Aung San) அவர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டார். பின் 1948 தை 04ம் திகதி பிரித்தானிய ஏகாதிபத்தியத்திடமிருந்து பர்மா (அப்போது மியன்மார், பர்மா என்றே அழைக்கப்பட்டது) விடுதலையாகிறது. தனது கல்வியை இந்தியாவைத் தொடர்ந்து பிரித்தானியாவிலும் பின் அமெரிக்காவிலும் நிறைவு செய்த ஆங்சான் சூயி அவர்கள் 1972 தை 01இல் பிரித்தானியரான மைக்கேல் என்பவருடன் திருமண பந்தத்தில் இணைந்தார். 1988இல் தாயாரின் உடல்நிலை பாதிப்படைந்ததைத் தொடர்ந்து மியன்மாருக்குத் திரும்பிய அவர், 1988 புரட்டாதி 24இல் உருவாக்கப்பட்ட NDL (National League for Democracy) இன் பொதுச்செயலாளராக பதவியேற்றார். 1988 மார்கழி 27 இல் தாயார் மரணமடைய, 1989 தை 02 இல் நடைபெற்ற தாயாரின் இறுதிக்கிரியைகளை அடுத்து மியன்மார் அரசியல் களத்தில் ஆங்சான் சூகி அவர்கள் தீவிரமாகக் களமிறங்கி இராணுவ அடக்குமுறைக்கெதிராகப் போராடினார். அதைத் தொடர்ந்து 1989 ஆடி 20இல் அவர் இராணுவ அரசால் வீட்டுக்காவலில் வைக்கப்பட்டார். 1990 வைகாசி 27 இல் நடைபெற்ற தேர்தலில் அவரது கட்சி 82% பெரும்பான்மையைப் பெற்றிருந்த போதிலும் இராணுவ ஆட்சியாளர்கள் அவரது கட்சியினை ஆட்சி பீடத்தில் ஏறவிடாது தடுத்ததுடன், ஆங்றான் சூகி அவர்கள் வெளிநாட்டுக்காரரை (பிரித்தானியர்) மணம் செய்து கொண்டதால் அவருக்கு அரசியலில் ஈடுபட அருகதை இல்லை என்றும் அறிவித்து விட்டனர். 1991 இல் சமாதானத்திற்கான நோபல் பரிசினையும் அவர் ஆங்சான் சூகி அவர்கள் பெற்றுக்கொண்டார்.

இப்போது, இந்தியாவின் தேசபிதா என்று அழைக்கப்படும் மகாத்மா காந்தியின் பெயரில் அமைதிக்கான ஓர் விருது ஆங்சான் சூகி அம்மையாருக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் அதே இந்தியாவை இப்போது தன் கையசைப்பில் வைத்திருப்பவர் ஒரு வேற்றுநாட்டுப் பெண்மணியென்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

எனது தமிழக நண்பர்களில் பெரும்பாலனவர்களிடம் உரையாடியதில் இருந்து நான் தெரிந்து கொண்டது, அவர்கள் இப்போதும் சோனியா காந்தியும் (ரஜீவ் காந்தியும்) மகாத்மா காந்திக்கு உறவு என்றே எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். பலர் இந்தியாவிற்கு சுதந்திரம் கிடைத்ததே மகாத்மா காந்தியால்தான் என்றே நம்பிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒரு சிலரே நேதாஜி சுபாஷ் சந்திரபோஸ் பற்றியும் அவரது இந்திய தேசிய இராணுவத்தை (INA) பற்றியும் தெரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். ஒரு சிலரோ INA-ஐயும் சிப்பாய்க்கலகத்தையும் சேர்த்துக் குழம்புகின்றனர். பெரும்பாலோனோருக்கு கப்பலோட்டிய தமிழன் வ.உ.சிதம்பரனார் பற்றியோ அல்லது V.V.S.ஐயர் என்று அழைக்கப்படுகின்ற வரகனேரி வேங்கடேச சுப்பிரமணிய ஐயர் அவர்களைப் பற்றியோ இந்திய சுதந்திரத்திற்கான அவர்களின் பங்களிப்புகள் பற்றியோ தெரியவில்லை. இவ்வளவும் ஏன், கேரளாவுடனான முல்லைப் பெரியாறு பிரச்சனை பற்றியோ அல்லது கர்நாடகாவுடனான காவிரி நதிநீர்ப்பங்கீட்டுப் பிரச்சனை பற்றியோ, உச்சநீதிமன்றின் தீர்ப்பின் பின்னும் அவை இன்னமும் அமல்படுத்தப்படாதிருப்பதற்கான காரணங்கள் பற்றிய அறிவுமில்லால், அறியும் ஆர்வமுமில்லாதவர்களாகவே அவர்கள் காணப்படுகிறார்கள். காஷ்மீர்ப் பிரச்சனையில் சீனாவிடம் இந்தியா அடைந்த படுதோல்வியின் பின் சிறையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட அறிஞர் அண்ணா அவர்கள் “போராட்டத்திற்கான காரணிகள் இன்னமும் அப்படியேதான் இருக்கின்றன. எனினும் இப்போதைய சூழ்நிலையைக் கருத்திற்கொண்டு எமது போராட்டத்தினைக் கைவிடுகிறோம்” என்ற அறிவிப்பின் பின் போராட்டத்திற்கான காரணிகளையே அவர்கள் மறந்து விட்டார்கள்.

இந்தியா மிகப்பெரியவொரு ஜனநாயக நாடென்றும், அது மகாத்மா காந்தியின் வழியில் அகிம்சையையே ஆதரிக்கின்றது என்றுமே அதிகளவினர் இப்போதும் எண்ணுகிறார்கள். அப்படி நினைப்பவர்கள் ஆசாத் காஷ்மீரில் இந்தியக் கூலிப்படைகள் செய்யும் அநியாயங்களை அறியாதவர்கள். இதைப் பற்றி ஊடகங்கள்கூட அவ்வளவாக அலட்டிக் கொள்வதில்லை என்பது கவலைக்குரிய விடயம். ஆனாலும் இந்தியக்கூலிப்படைகள், அவை எதுவாயிருந்தாலும் எப்படிப்பட்டவை என்கின்ற பட்டறிவு எங்களுக்கு நிறையவே உண்டு. மகாத்மா காந்தியின் அகிம்சாவாதக் கொள்கைகளை இன்னமும் இந்தியா மதிக்கிறது என்று இப்போதும் நம்புகின்றவர்கள் அதன் சீத்துவத்தை அறிய உங்கள் நாட்காட்டிகளில் 1987 புரட்டாதி 26ம் திகதியை சற்றே திருப்பிப் பாருங்கள். வெட்கமாயில்லை?

மனிதகுலத்தின் மாபெரும் பாய்ச்சல் - வரலாற்றில் இன்று

இது எனக்கு ஒரு அடிதான், ஆனால் மனிதகுலத்திற்கு இதுவொரு பாய்ச்சல்.

-நீல் ஆம்ஸ்ரோங்

20-07-1969 மனிதகுலம் ஒரு மாபெரும் பாய்ச்சலை நீல் ஆம்ஸ்ரோங்கினூடாக நடத்தியிருந்தது. பூமியிலிருந்து முதன்முறையாக மனிதகுலப் பிரதிநிதிகள் தமது உபகோளிற்கான விஜயத்தினை வெற்றிகரமாக நிகழ்த்தியிருந்தனர்.விண்வெளிஆதிக்கப் போட்டியில் முதற்தடவையாக சோவியத் யூனியன், யூரிகாகரினின் எதிர்பாராத விபத்து
மரணத்தினால் தவிர்க்கமுடியாமல் ஐக்கிய அமெரிக்காவிடம் தோல்வியைத் தழுவியிருந்தது. இன்றுடன் அமெரிக்காவின் அந்தச் சாதனையின் நாற்பது ஆண்டுகள் நிறைவு பெறுகையில், இந்தப் பூமிப் பந்தில் எத்தனையோ மாற்றங்கள். அன்றைய நாளில் விரைவிலேயே செவ்வாய்க்கிரகத்திற்கும் மனிதன் சென்றுவிடுவான் என்ற எதிர்பார்ப்பு இருந்தது. அதை அநேகமாக சோவியத் யூனியனே செய்துகாட்டும் என்ற நம்பிக்கையும் நிலவியது. ஆனால் இன்று?

அந்த ராட்சத நாடே சிதறுண்டு சின்னாபின்னமாகி... “மனிதன் ஒன்று நினைக்கத் தெய்வம் ஒன்று நினைக்கும்” என்கின்ற பழமொழிக்கு ஆதாரமாய்... அல்லது விதி வலிது என்பதை மெய்ப்பிப்பதாய்... அப்படி நினைப்பவர்கள் கொஞ்சம் மாற்றி யோசித்தீர்களானால் அல்லது கழுகுக் கண்கொண்டு பார்ப்பீர்களானால் எது அந்த விதி அல்லது எந்தத் தெய்வம் சோவியத் யூனியன் சிதறுண்டு போக நினைத்தது என்பதைப் புரிந்து கொள்வது அப்படியொன்றும் சிதம்பர சக்கரமல்ல.

மனிதகுலப் பிதிநிதிகள் நிலாவில் கால்தடம் பதித்து பல்லாண்டுகள் கழிந்த பின்னரும் கூட பாலர் வகுப்பில் எங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட சைவநெறி நூலில் “கங்கையைச் சடையுள் வைத்தார் கதிர்பொறி அரவும் வைத்தார் திங்களைத் திகழ வைத்தார் ....” என்று சொல்லி சந்திரனின் வரலாற்றுப் புராணக்கதைகளைத் திணித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பிள்ளையார் ஒருமுறை நடனமாடினாராம், அவரது ஆட்டத்தைப் பார்த்த சந்திரனுக்குச் சிரிப்பு வந்து சிரித்து விட்டானாம். உடனே சந்திரனைத் தேய்ந்து போகுமாறு பிள்ளையார் சாபமிட்டாராம் (பிள்ளையாரை அடையாளப்படுத்தும் உருவம் நடனமாடினால், அதைப்பார்த்து சிரிப்பு வராமல் என்ன செய்யும்?). தேயத்தொடங்கிய சந்திரன் பயந்து போய் சிவனிடம் சரணடைந்தானாம். சிவன், சந்திரனுக்கு அபயமளித்து தன் தலையில் வைத்துக் கொண்டாராம். இப்போதும் இதையே சொல்லிக் கொடுக்கிறார்களா என்று தெரியவில்லை.

இந்தக் கதையை நம்பத்தொடங்கும் பிஞ்சு உள்ளம், பின்னாளில் சிவனின் தலைமீது தன் கால்தடம் பதித்ததற்காக நீல் ஆம்ஸ்ட்ரோங் மீது ஆத்திரமடையாதா? சைவமதத்தையோ அன்றி இந்துமதத்தையோ போதிக்கக்கூடாது என்கின்ற எண்ணத்தினால் இதைச்சொல்லில்லை. மாறாக பிஞ்சு நெஞ்சங்களில் பொயக்கதைகளைச் சொல்லிப் பேய்க்காட்டி முட்டாளாக்குகிறார்களே என்கின்ற ஆதங்கம்தான் மேலோங்கி நிற்கின்றது. இதை விடுத்து இந்துமதம் (அல்லது வேறு எந்த மதமானாலும்) கூறும் வாழ்க்கை நெறிகளைப்பற்றி, அதில் காணப்படும் உண்மையான தத்துவங்களை விளக்கும் சின்னச்சின்னக் கதைகளாய் பிள்ளைகளுக்குக் கற்றுத்தரலாமே.

சிங்கப்பூர் பதிவர் மாநாடும்.....

18-07-2009 இல் நடைபெற்ற சிங்கப்பூர் பதிவர் மாநாட்டிற்கு வருமாறு பதிவர் அறிவிலி அழைப்பு விடு்த்திருந்தார் (ஆள முன்னப் பின்னப் பார்த்ததில்லை பேசினதில்ல. பாத்திருந்தா மட்டும் என்ன பண்ணுவ என்று கேட்கக்கூடாது). கடந்த வெள்ளிக்கிழமையன்று (சிங்கப்பூர் வந்த பின்னர் அறிமுகமாகியிருந்த) பதிவர் கதியால் (கிடுகுவேலி, இவரின் முட்கம்பி முகாமுக்குள் வாழும் நண்பா..! இனை வாசிக்குமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன்) அழைப்பினை ஏற்படுத்தி பதிவர் மாநாட்டிற்குச் செல்வோமா என்று கேட்டிருந்தார். பின்னர் சில காரணங்களால் எங்கள் இருவராலுமே பங்கேற்க முடியவில்லை (தப்பிட்டீங்கப்பா மாநாட்டுக்காரர்களே!). எனவே அறிவிலி அவர்களால் தன்னைத் தொடர்பு கொள்ளுமாறு தரப்பட்டிருந்த தொலைபேசி இலக்கத்துடன் தொடர்பை ஏற்படுத்த முயன்றேன். அவர் ரொம்ப busy போல. தொலைத்தொடர்பு சேவை வழங்குநர்களால்தான் அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது. பின் சில நிமிடங்களிலேயே அவரின் இலக்கத்திலிருந்து அழைப்புவர, வேறொரு நண்பனுடன் தொடர்பில் இருந்ததால், அவரது அழைப்பை நான் துண்டிக்க வேண்டியதாயிற்று. பின் மீண்டும் அவருக்கு அழைப்பினை ஏற்படுத்தினேன். முதன்முறையாய், அறிமுகமே இல்லாதவருடன், என்ன பேசுவதென்ற தடுமாற்றம் (இது வள்ளுவர் வார்த்தையில், எண்ணித் துணியாமல், துணிந்தபின் எண்ணிய இழுக்கு)

நான் : ஹலோ!

அறிவிலி : ஹலோ!

நான் : ஹலோ நான்... கதைக்கிறன்.

அறிவிலி: #@!##@!#

(எனது தமிழ் அவருக்கு விளங்கவில்லை sorry புரியவில்லை என்பது எனக்குப் புரிந்தது.

அறிவிலி: I received a missed call from this number. That's why I called you back.

நான் : ok ok. அறிவிலியோட பேச முடியுமா? என்னையும் பதிவர் மாநாட்டிற்கு வரச்சொல்லியிருந்தீங்க. என்னால வரமுடியல. அதுதான் உங்களுக்குக் கோல் பண்ணுறன்.

அறிவிலி : ஆ! நான் ரா..ஷ் தான் பேசறேன் நீங்க வலசு-வேலணை தானே. பரவால்லீங்க அடுத்த meeting-இற்கு வந்திடுங்க.

நான் : சரிங்க! அப்புறம் meeting எல்லாம் எப்பிடிப் போய்க்கிட்டிருக்கு?

ரா..ஷ் : ம்ம்ம். ஆரம்பிச்சிட்டோங்க. 15 பேர்வரைல இதுவரைக்கும் வந்திருக்காங்க. உங்களுக்கு அப்புறமா update பண்றேங்க.

நான் : சரிங்க. அப்ப அடுத்தவாட்டி சந்திப்பமுங்க. meeting-க enjoy பண்ணுங்க.

இணைப்பினைத் துண்டித்தோம்.

பதிவர் மாநாட்டில் என்னதான் நடந்திருக்கும் என்ற ஆவலுடன் அறிவிலியின் வலைத்தளத்திற்கு சற்று முன்னர் சென்றேன் (இப்போதெல்லாம் இணையத்தில் உலாவ என்னால் அதிக நேரம் ஒதுக்க முடிவதில்லை). இறுதியாக ஆடி 17 அன்றே பதிவிட்டிருக்கிறார். பதிவின் தலைப்பு சுவாரஸ்யமான அதிர்ச்சி. என்னவென்று பார்த்தால் அட! எனக்கும் அது சுவாரஸ்யமான அதிர்ச்சி. அவர் பட்டியலிட்டிருக்கும் 6 சுவாரஸ்யமான வலைப்பதிவுகளில் 'சும்மா' வும் சும்மா இடம்பிடித்திருக்கிறது. நன்றி அறிவிலி.

இப்ப இது என்னோட முறை. இந்த விளையாட்டின் நிபந்தனைகளின்படி நானும் 6 பதிவுகளைப் பட்டியலிடவேண்டும்.பட்டியலிட என்னிடம் ஒரு நீண்டபட்டியலே இருக்கிறது. ஆனாலும் விதி ஆறுடன் மட்டுப்படுத்தச் சொல்கிறது. மேலும் சிலர் ஏற்கனவே இந்த விளையாடடில் விளையாடிவிட்டனர். எனவே நான் பட்டியலிடும் அந்த 6 வலைப்பதிவுகளும்

1) ஷண்முகப்ரியனின் 'படித்துறை'

2) கோவி.கண்ணன்-இன் 'காலம்'

3) ஆ.ஞானசேகரன்-இன் 'அம்மா அப்பா'

4) மயாதி-இன் 'கொஞ்சு(ச)ம் க(வி)தைகள்'

5) சுபானு-இன் 'ஊஞ்சல்'

6) தேவன் மாயம்-இன்'தமிழ்த்துளி'

என்னிடமே எனக்குப்பிடிக்காத ஒரு பழக்கம் எதையும் உடனே தொடங்கிவிடுவது, ஆனால் உரிய நேரத்திற்குள் அதைச் செய்து முடிப்பதில்லை. சிலவேளைகளில் தொடங்கியதை பின்னாட்களில் மறந்துவிடுவதும் உண்டு. அதுதான் அறிவிலி என்கின்ற பெயரில் உலாவரும் ரா..ஷ் அவர்களால் சுட்டிக்காட்டப்பட்டிருக்கும் “வேரென நீயிருந்தாய்...” தொடருக்கும் ஏற்பட்டிருக்கிறது. அதைத் தொடர்ச்சியாய் எழுத நினைத்திருந்த போதிலும் அப்போதிருந்த மனநிலையில் அதைத்தொடர முடியவில்லை. பின்னர் வழமைபோன்று அதை மறந்தும் விட்டிருந்தேன். ஆனால் மீண்டும் தொடங்கும் மிடுக்கு.